Wyrok sądu

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozprawtrywał sprawę dotyczącą uiszczania opłaty za odbieranie odpadów na rachunek bankowy wskazanej spółki. W uzasadnieniu tego punktu uchwały zostało wyjasnione, że na mocy umowy spółce zostało przekazane wykonywanie niektórych obowiazkowych zadań własnych gminy. WSA stwierdził, ze w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi może wykonywać wójt (burmistrz, prezydent) chyba, że zleci to inkasentowi.

Odrzucona uchawała przez WSA, zdaniem Sądu, kształtuje wysokość opłaty, a zatem powinna mieścić się w zakresie zastosowania art. 11 ust 1 pkt. 5 ustawy o regionalnych izbach obrachunkowych. W konsekwencji jest to uchwała podjeta w sprawie finansowej, a co za tym idzie kompetencje nadzorcze w w/w zakresie nie należą do wojewody a do RIO.

W uzasadnieniu wyroku WSA wskazal, ze przy kokonywaniu oceny kompetencji nadzorczych regionalnych izb obrachunkowych obejmujących uchwaly w sprawie wzoru deklaracji, kierował się niebudzacym wątpliwości spozstrzeżeniem, ze opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi zalicza się do "opłat lokalnych, do których mają zastosowanie  przepisy ustawy- Ordynacja podatkowa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, to jednak nie przsądza to o tym, że sprawy dotyczące deklaracji o wysokosci oplaty za gospoadarowanie odpadami komunalnymi, są sprawami o których mowa w art 11 ust. 1 pkt 5 ustawy  z 7 października 1992 r. o regionalnych izbach obrachunkowych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości zobowiązani są do uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości. W przepisie tym nie ma mowy o podwórzach, przejściach lub bramach. Dodatkowo rada gminy odmiennie zdefiniowała, co należy uznać za „chodnik". Za taki w myśl art. 4 pkt 6 ustawy z 21 marca 1985 r.

Właściciele nieruchomości mają obowiązek zapewnić uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż tych nieruchomości. I nie ma znaczenia szerokość chodnika. Obowiązki właścicieli nieruchomości dotyczące zapewnienia czystości i porządku określa ustawa z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: u.c.p.). Przewidziano w niej m.in., że właściciele nieruchomości muszą zapewnić uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż ich posesji.

W wyroku Wojewodzkiego Sądu Administracyjny w Rzeszowie z dnia 29 maja 2014 r. wskazano, że spółdzielnia mieszkaniowa powinna złożyć deklarację wysokości oplaty za gospoadrowanie odpadami za całą nieruchomość. Spółdzielnia też wnosi opłatę, nie zaś lokatorzy czy własciciele mieszkań.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że gmina nie może wyłączyć wybranych nieruchomości niezamieszkałych z gminnego systemu gospodarki odpadami komunalnymi. W 2013 r., rada miejska Karpacza podejmując uchwałę na podstawie art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, postanowiła o odbieraniu odpadów komunalnych również od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne.

Niewątpliwie rekonstrukcja zakresu obowiązków związanych z opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zmierzać do przypisania podmiotom, na które ustawodawca nałożył określone obowiązki związane z tą opłatą, jednej z możliwych na gruncie Ordynacji podatkowej ról w stosunku prawno – podatkowym, tj. podatnika, płatnika lub inkasenta opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi i tego rodzaju zabiegiem było właśnie uznanie – przez organ podatkowy - właścicieli nieruchomości za podatników. W tym zakresie poglądy wnioskodawcy i organu są tożsame.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że rada gminy nie może stosować niższych stawek opłat za śmieci w wypadku dzieci i osób uczących się do 24 roku życia i oddalił skargę gminy na Regionalną Izbę Obrachunkową w Gdańsku, która stwierdziła nieważność uchwał wprowadzającej takie zniżki.